بزم تنهائی دل

وای از  آنکه خراب است و خراب شد هر دو
لیک بر چشم خمارم جای پایت هردو  

وای برمن چه بگویم که تو دُر گرانی

تو عزیز و مهربانی تو خودت راحت جانی

 رفتم از یادت تو در یادم نمی  آیی چرا

  از چه رو تنها گذاشتی مرا ای بی وفا

گرامی مهربانی دلبر من

بیا جانا شبی تو در برمن

  دلتنگ منم چون تو عزیزم

  تا   باشی  تو یار و یاور من

در موسم گل به عشق یار آمد ه ام

 زیبای عزیز نازنین همچو بهار آمده ام