بیزارم

 

 

برو بیزارم و بیزارم از تو

خیال دارم که دست بردارم ازتو

دگر دستم به بازویت نگیرم

نمیخواهم که در پایت بمیرم

مرا رسوای و بدنامم نمودی

دچار لعن و دشنامم نمودی

چقدر خرجت زیادگردیده دلبر

  زدود تو شده چشمان من تر

با تو هیج جا دگر من جا ندارم 

ز دود تو سگار من در فرارم 

سیگار نفرین بتو در همه عمر 

برو جانم گرفتی و زتو سیگار بیزارم

 

 

دنیا زندان تن است

 

نیستم تنها در این دنیا خدا یار من است

خالقم هست بنده ام من حق غمخوار من است

اسمان را داده برمن تاکه سقفم شود

هم زمین را بس بسیط ان فرش جادار من است

 ماه را داده  خدا  روشنگر شبها شود

اختران هم یگ نشان از عشق جانان من است

شمس را درروز گفت پرتو فشاند بهر من

گربسوزد جان من از سوز ایمان من است

بلبلان هم نغمه میخوانند سحرگاهان یقین

ذکرگویند ذاکرند این ذکر یاران من است

تن شده زندان روح دنیا زندانبان شده

روح رها گردد زتن دنیا زندان من است

 علی کارگر

شب رفت

 

شفق پیشواز رفته صبح امد

سپیده گفته این صبح خوش امد

سحر تا که جدا گردیده از شب

بگفت رفتم که فچر مدهوش امد

این وادی عشق است ای عاشق مستی

هو خالق ما هست و هم خالق هستی

ای ماه درا پیش بیا بظلمت شب

مهتاب بتاب درشب تار از چه نشستی

 علی کارگر 

ماه صیام

سرخوش از باده مستانه این ماه شدم

رمضان چون که به اخر برسد سینه پراز اه شدم

عشق افطار و سحر هست و شب قدر و خدا

ماه حق بود و دعا رفته و بی ماه شدم

حق ببخشیده ترحم بنمود در این ماه

فطر را هدیه بداد خالق در راه شدم

راه امسال تا سال دگر یگ سفر است

برسم یا نرسم خالق من باخبر است

رمضان امد ورفت سال بسال در سفر است

ادمی هیچ نداند ز خودش بیخبر است

رمضان ماه خدا هست الطاف کریم

که ببندند در دوزخ جنت به بر است

علی کارگر

باید که شب قدر

 

ماه رمضان امده مهمان خدائیم

حق در همه جا هست ببین ما بکجائیم

شهر الرمضان امده با عفو خداوند

گر حاجت میخواهیم بدرگاه بشتابیم

این ماه اجابت بکند خالق هستی

درخواست کنیم عفو کند قدر رخ یار بدانیم

در بانگ سحر گفت منادی که بپاخیز

برخیز بیا بنده من پیش شمائیم

جوینده اگر باشی بقلب تو منم من

هم قلب و دلت ازمن و مالک هفت سمائیم 

بخشنده خداوند کریم است ای بنده مفلس 

جنت بدهد حق که مهمان خدائیم

حق در همه جا هست بگو ما بکجائیم

ماه رمضان هست و شب قدر بیابیم

تا قدر رخ یار و شب قدر بدانیم

باید که شب قدر چو خورشید بتابیم 

علی کارگر 

باید که شب قدر

اید که شب قدر

ماه رمضان امده مهمان خدائیم

حق در همه جا هست ببین ما بکجائیم

شهر الرمضان امده با عفو خداوند

گر حاجت میخواهیم بدرگاه بشتابیم

این ماه اجابت بکند خالق هستی

درخواست کنیم عفو کند قدر رخ یار بدانیم

در بانگ سحر گفت منادی که بپاخیز

برخیز بیا بنده من پیش شمائیم

جوینده اگر باشی بقلب تو منم من

هم قلب و دلت ازمن و مالک هفت سمائیم 

بخشنده خداوند کریم است ای بنده مفلس 

جنت بدهد حق که مهمان خدائیم

حق در همه جا هست بگو ما بکجائیم

ماه رمضان هست و شب قدر بیابیم

تا قدر رخ یار و شب قدر بدانیم

باید که شب قدر چو خورشید بتابیم

علی کارگر

اذن خدا

با اذن خدا شاه گدا خواهد شد

بنگر تو ببین که اینچنین خواهد شد

تا دانه ای بر خاک امانت بدهی

چندان بشود که یگ درخت پر ثمر خواهد شد

ای بی خبر ز راز هستی مگذر

هر لعبت جان روزی پدر خواهد شد

با اذن خدای خویش ما در سفریم

این شام سیاه را سحر خواهد شد

هر نیمه شبی طلوع در پی دارد

تا قرص زمین  بنور شمس مفتخر خواهد شد

با اذن خدای ذره ای از دل خاک

ادم شده انسان و بشر خواهد شد

هو بوده و هست و تا ابد خواهد بود

بانور خدا دل حزین مفتخر خواهد شد

 علی کارگر

تنها شدم

 

بی نصیب از گرمی عطر نفسهایت شدم

در پس دیوار تنهائی شیدایت شدم

سالها گشتم بدنبالت پیدایت کنم

همچو مجنون بیابان گرد رسوایت شدم

عمر من درحسرت دیدار رویت طی شده

از چه رو رو ای دلبر فتانه مینایت شد

دلدادگی از شمع اموخته ام

اموخته ام سوخته ام سوخته ام

لخظه ناب و دل ارام که دارم ز شماست

اینچنین لطف و ارادت بحق بر تو رواست

تو چه خوب فهمیده ای رنج درون دل ما

این مگتوب شما ارزش ان بیش ز طلاست

 تونه بیگانه که  در جانی و جانان منی

درد دل را به تو گویم که تو ایمان منی

دل اسیر دل تنها شده است

این عجب نیست که شیدا شده است

بی تو در شهر غریبم غریب

تو که هستی دل گمشده پیدا شده است 

 علی کارگر

روایات احادیث

روایات احادیث

رسول خدا (ص) : درهای آسمان در شب اول ماه

رمضان گشوده می شود و تا آخرین شب این ماه ، بسته نمی شود .

رسول خدا (صلى الله عليه و آله) فرمودند.

رمضان ماهى است كه ابتدايش رحمت است و

ميانه‏ اش مغفرت و پايانش آزادى از آتش جهنم

امام صادق-ع:
خواب روزه دار عبادت،
خاموشي او تسبيح،
عمل وي پذيرفته شده
و دعاي او مستجاب است." 

ماه رمضان است صفا آمده است

بر خانه دل نو رو ضیا آمده است
از سفره ما بوی بهشت می اید

این سفره ز درگاه خدا آمده است

 رمضان آمد و آهسته صدا کرد مرا

مستعد سفر شهر خدا کرد مرا
هر سر مویم اگر شکر کند تا به ابد
کم بود زین همه فیضى که عطا کرد مرا

می شود این رمضان موعد فردا باشد

آخرین ماه صیام غم مولا باشد

می شود در شب قدرش به جهان مژده دهند

که همین سال ظهور گل نرگس باشد

السلام علیک یا ابا صالح المهدی

وزی سفر بسوی شهر عشق خواهم کرد

 

 روزی سفر بسوی شهر عشق خواهم کرد

از جاده پر اتش و پر دود گذر خواهم کرد

تابلو همه احتیاط حرف دل ماست

از دشت و دمن شعله به جان خواهم کرد

درغار قشنگ عاشقی عشق چه شد

با قدرت عشق کوه سرنگون خواهم کرد

شلاق به دل زدم که همره بشود

تا دشت جنون رهنمون خواهم کرد
 

تا نگاه دلبری بر سوی ما افتاده است

دلبر ودلدار را با هم فسون خواهم نمود

میکند یک تن نگاه از دور بر دلدار ما

عاشق و معشوق از کوه سر نگون خواهم نمود

در دیار عاشقان حرف و سخن درمانگی ست

همچو فرهاد کوه عشق را بیستون خواهم نمود

از خویش حکایت کن

 

 

ای خوش به سفررفته از خویش حکایت کن

من اول ره ماندم ٬ تو عزم نهایت کن

آن حلقه که دامت شد ٬ آن دل که به نامت شد

گر این همه می ارزی ٬ باز آی و حکایت کن

در شهر تو وا ماندیم ٬ از قافله جا ماندیم

کس اهل مدارا نیست ٬ مارا تو رعایت کن

با یار بگو پیغام ٬ کز باده تهی شد جام

بر تشنه چو سقایی٬زین بیش عنایت کن

بگشا در و رخ بنما٬خون ریز و مکن پروا

اینک سر و اینک جان ٬آسوده جنایت کن

ما با همه تن گوشیم ٬از وصف تو مدهوشیم

این قصه ی شیرین را٬ صد باره روایت کن