من و چشم انتظاری یار دیرین
من وآن بو سه های ناب شیرین
من و خنده های عاشقانه
ویا آن گفتگوی دلبرانه
کجا شد چشم زیبای نگارم
برای دیدنش چشم انتظارم
به پایان کی رسدهجران ما یار
به امید خدا آن حقِ دادار
تو آنجایی و من هم چشم براهت
که باز آیی و بینم باز نگاهت
هر چه اعیاد است برای دل تنگم عزا گردیده است
چون که چندیست دلبر ازدیده ما جدا گردیده است
بُن بست
راه رسیدن بتو همی دانم که بُن بست است
تن تو بسته به زنجیر بلا و تن من هم خسته است
قدم اول عاشق شدن است یار که مجنون تواَم
و ندانم چه بگویم و چگونه،لَبانم بَسته است
همیشه یار
عمری کنارم بوده ای
گاهی نگارم بوده ای
بُردی دل و دین مرا
ای آنکه یارم بوده ای
جانانه بیا
از عالم غیب نیستم ای دلبر فتانه بیا
بنگر بر رُخ ما یار تو مستانه بیا
تو بیا در بر ما تا که ببینم رخ تو
دلبرم جانِ دلم عاشق جانانه بیا
دلخسته
من دلخسته را دلبر نکرد یاد
چه شد آنمهربانی رفته از یاد
چرا من در نگاهش روسیاهم
برای درد سینه داد و فریاد
دلبر من
ای دلبر من عزیز و جانانه شدی
گویا به برم تو عمری افسانه شدی
افسانه دلبری تو جانم برده
مجنون شدم و چومن تو دیوانه شدی
همنفس
ای همنفس و همسفرم راه بیا
بیرون شو از آن محبس و آن چاه بیا
چون یوسف کنعان تو بزرگی و عزیز
ای جان و دلم شب است چون ماه بیا
گلِ مَریم
یار من نیست ، عقل از کفم بیرون شده
از چه رو پیرو زِهجران گلی دلخون شده
گل گلِ مریم گل مهرو و زیبا و سفید
بلبلی بر شاخه گلبرگ آن افسون شده
دل عاشق
خدا داند دل عاشق چه باشد
چرا عاشق چنین ازهم بپاشد
چون میرسم بر میکده بستی در میخانه را
ساقی برایم جرعه ایست پرکن تو این پیمانه را
آواره در کویَت شدم شوریده اَم مَست و خراب
جانا اسیرت گشته ام سوختی پر پروانه را
مادر
راهی به کوی مادر درحسرت نگاهی
بوسم دست وپایش با اشگ هم و آهی
آسوده اَم در اندم من در نگاه مادر
هرگز حقیر نبودم یا پوچ تهی و واهی
ارزش بمن بداده مادر عزیز و والاست
دامن که گستراند جای فرشته آنجاست
مادر فدای مهرت از بس که مهربانی
عشق و وفا و مهرت در این جهان بی همتاست
علی کارگر(پیرو)
تقدیم به مادرم ..بادرود به تمامی مادران
رحمت به مادران هجرت کرده ...
صلوات
عشق
گوهر غلتان از چشمان خود بیرون نکن
بیش از این من را تو در دریای خود مجنون نکن
میروی و با خودت گویا دلم را میبری
دلربایی کم کن و دیگر مرا افسون نکن
راز
بی تو در اندیشه ام بال و پر پرواز نیست
لب فرو بستی چرا بر من بگو این ناز چیست
مینوازم آه دل را با نوای نی به راز
راز بر من مپوشان و بگو این راز چیست
حجاب
زینت زن در حجاب است و صفای زندگی
همره مردش بوَد در عاشقی دلداگی
گوش و چشم را او بپوشاند ز نامحرم به جِد
دلبری درکار وی باشد ولی در سادگی
دلِ عاشق
عمرم گذشت در حسرت واینگونه درگیرش شدم
افسون چشمانش شدم اینگونه من پیرش شدم
احساس عشق و عاشقی با ما نبودش لیلی ام
صیاد بود صیدش شدم اری به نخجیرش شدم
مجنون او بودم ولی میلش نبود با ما چرا
لیلا بریده دل زما ،من از چه رو میرش شدم
عشق
نه آنجایی که پنهانی پنهان گردیم ازاَنظار
نه اینکه این توانم بود کنم این عشق رااِنکار
نه جایی باتو در رفتم نه ماندم من دراین وادی
بماندم َاندرین خانه کنم با قلب خود پیکار
میخانه
ره میخانه نرفتم تو بگو به من چگونه است
زچه رو عاشق لیلی رو همه میگن دیوونه است
عاشقم من ولی مجنون نشدم
ره میخانه نرفنم افسون نشدم
همه هوش و حواسم شده است یک رویا
که رها شو یم ازین غم نباشه دل تنها
دلبرم جانِ دلم لحظه اعجاز خداست
ماه حق است و خدا درهمه جا ناظر ماست
نیمه شب تا به سحر یاد بکن با دل تنگ
تو دعایی بکن بر دگران دلبر من وقت دعاست
وای از آنکه خراب است و خراب شد هر دو
لیک بر چشم خمارم جای پایت هردو
الهی دلبرُم داغِت نَبِینُم
عزیزُم نازنینُم مَه جبینُم
تاعاشق روی دلبرو جام شدیم
یک جرعه زِجام بر لبُ و بر کام شدیم
من تشنه بُدَم ساقی لب تشنه َام اکنون
دیدم که سراب است و نقش بر اب شدم
گُلی در زندگی دارم تو هستی
نه در گلدان که در قلبم نشستی
فدای مهربانی و نگاهت
زبان واکن بکو نازم که هستی
بگو تو دلبر ناز جهانی
بگو جانم تو باشی آسمانی
بیا بااون نگاه پر فروغت
که در گلزار عشق من بمانی
یقین دارم که در این دور گردون
دل سنگ را تو نَرمش میکنی یار
دگر آنجا نماند آسیابی
خدای من تورا باشد نگهدار
علی کارگر.....پیرو
زیر لب گفت دلی خسته نباشی اُستاد
وبفریاد بگویم که هنوز اول راهم در باد
گرچه عقل درس حذر از عشق بداد
عاشقم من بفدایت بشوم با فریاد
گرد گُلزار وجودت چو پروانه شُدم
ماه تابندهِ من عاشقی دیوانه شدم
نه چو یخ بلکه فروزندهِ ای ، باعشق و ُامید
شادم ازینکه تویی یارِ تو فرزانه شدم
نور عشق است عاشقی هم چون سراب
این سرابی هست زیبا بهر من ناجور نیست
دلبر ندید م روی تو ، در حسرت دیدارتم
هستی طبیم نازنین ، ای مهربان بیمارتم
دل را بتو دادم شدم، سخت بیدل و مجنون تو
ای لیلی مهروی من ، در حسرت دیدارتم
ابلیس خامم کردو رفت
منم آن رانده از جَنت بمن گفتی گناهم چیست
شدم آواره دنیا درین برزخ پناهم کیست
پناه رانده از جنت برای خوردن سیبی
بغیر از تو درین دنیا خدای من ندانم کیست
بحرف یک مَلک کردم بحرفش گندمی خوردم
ومیدانم خدای من که این شیطان پناهم نیست
علی کارگر{پیرو}
گوئی که از چشمان تو الهام میباید گرفت
از آن لب عنابی هم پیغام می باید گرفت
بیرون زجَنت گَشتٌهً اًم باخوردن یگ دانه سیب
این جاذبه در قلب توست آرام می باید گرفت
با هر طنین عشق یار، دست و دلم لرزان شود
از آن نگاه دلربا ای دیده کام باید گرفت
بی تابم و راهی شدم در میکده ساقی بیا
جامی دگر بر من بده هی جام می باید گرفت
"پیرو "شدم دنباله رو از شام تا وقتی دگر
دانم که سیب در دست توست آرام می باید گرفت
فدایت گردم ای مادر که تو همچون مه بدری
مجنون زپی لیلا راهی بیابان شد
لیلا بره مجنون پیوسته وخواهان شد
لیلی لب لعلش یک جام شراب باشد
مجنون زلب لیلا خواهانه جانان شد
مرارنجاندی و راندی زخود دیگرچه میخواهی
بساقه نزد گل خوارم کنار برگ و گل زارم
مرارندانه میدانی چنین مستانه میدانی
به بزم لیلی ومچنون چرا دیوانه میخوانی
روانم پاک ازرده است دلم را رنجها برده
تو گوئی کین دل پر غم هزاران سال هست مرده
