بزم تنهائی دل

بُن بست  

 راه رسیدن بتو همی دانم که بُن بست است

تن تو بسته به زنجیر بلا و تن من هم خسته است

قدم اول عاشق شدن است یار که مجنون تواَم

و ندانم چه بگویم و چگونه،لَبانم بَسته است

همیشه یار

عمری کنارم بوده ای

گاهی نگارم بوده ای

بُردی دل و دین مرا

ای آنکه یارم بوده ای

جانانه بیا

 از عالم غیب نیستم ای دلبر فتانه بیا

بنگر بر رُخ ما یار تو مستانه بیا

تو بیا در بر ما تا که ببینم رخ تو

دلبرم جانِ دلم عاشق جانانه بیا

دلخسته

من دلخسته را دلبر نکرد یاد

چه شد  آنمهربانی رفته  از یاد

چرا من در نگاهش روسیاهم

برای درد سینه داد و فریاد

دلبر من

ای دلبر من عزیز و جانانه شدی

گویا به برم تو عمری افسانه شدی

افسانه دلبری تو جانم برده

مجنون شدم و چومن تو دیوانه شدی

همنفس

ای همنفس و همسفرم راه بیا

بیرون شو از  آن محبس و  آن چاه بیا

چون یوسف کنعان تو بزرگی و عزیز

ای جان و دلم شب است  چون ماه بیا