بزم تنهائی دل

ای خوش به سفررفته از خویش حکایت کن

من اول ره ماندم ٬ تو عزم نهایت کن

آن حلقه که دامت شد ٬ آن دل که به نامت شد

گر این همه می ارزی ٬ باز آی و حکایت کن

در شهر تو وا ماندیم ٬ از قافله جا ماندیم

کس اهل مدارا نیست ٬ مارا تو رعایت کن

با یار بگو پیغام ٬ کز باده تهی شد جام

بر تشنه چو سقایی٬زین بیش عنایت کن

بگشا در و رخ بنما٬خون ریز و مکن پروا

اینک سر و اینک جان ٬آسوده جنایت کن

ما با همه تن گوشیم ٬از وصف تو مدهوشیم

این قصه ی شیرین را٬ صد باره روایت کن