بزم تنهائی دل

  روزی بگذشت  زِِعُمرما ای دلدار
این عمر گرانمایه چه زود می گذرد

کوتاه کند زمانه این دمدمه را 
وز هم بدرد گرگ فنا این رمه را 
اندر سر هر کسی غروریست ولی 
سیل اجل از قفا زند این همه را

دنیا همه هیچ

 و اهل دنیا همه هیچ 
ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ 
دانی که پس از عمر چه ماند باقی ؟
مهر است و محبت است و باقی همه هیچ.

حضرت مولانا：