مناجات

   

با کوه عصیـــان آمدم، آلــــوده دامان آمدم
با چشم گریان آمدم، بنگر به چشمانم خدا 

ای خالق بخشنده ام، در بندگی شرمنده ام
شـــرمنده ام تا زنده ام از کــار زشت و ناروا

رویم سیه شد از گناه، اشکم بود یارب گواه
سوی تو آوردم پنــــاه، خوانم تو را با صد نوا

حام

 

مهربانم باتوأم تابر تَنم باشد نَفس
باده ای دیگر برایم جام کُن ای همنَفس
شُعله ور گشتم منم چون توشدم در اشتیاق
اشتیاق بوسه ای بعد از هجران  و فراق

ساغر و پیمانه ها افسانه نیست
دوست دارم بشنوی پیمانه چیست
از لب لعلت گرفتن بوسه ای
کمتر از جام و می و غمخانه نیست

غم ز دل بیرون کنم تا بوده ام
بال و پر سوی شما بگشوده ام
 آنزمانی که بگیری در بغل
بیگمان ای عشق من آسوده ام

من خودم مجنونم و لیلا تویی 
موج و ماه و صخره و دریا تویی 
من چو فرهادم تو شیرین تر زقند 
شهد شیرین عسل پیرو منم بیتا تویی

 علی کارگر (پیرو)